ΔΗΜΙΟΥΡΓΙΚΗ ΓΡΑΦΗ ΣΤΟ ΓΥΜΝΑΣΙΟ
ΔΗΜΙΟΥΡΓΙΚΗ ΓΡΑΦΗ
ΣΤΟ ΓΥΜΝΑΣΙΟ
Διστακτικά , με δειλά βήματα στην αρχή, μα με πολύ ενθουσιασμό
στη συνέχεια, δώδεκα παιδιά της Β’
Γυμνασίου με την καθοδήγηση των καθηγητριών κα Κολωνιάρη και κα Μαγαλιά κάθε
Πέμπτη 4-6 το απόγευμα στην δημοτική βιβλιοθήκη έκαναν τα πρώτα τους βήματα
στον λογοτεχνικό λόγο, πεζό και ποιητικό. Στα πλαίσια του προγράμματος
“Δημιουργική γραφή” όλοι μαζί, καθηγήτριες και μαθητές, διαβάσαμε πεζά και
ποιήματα , προσπαθήσαμε να γνωρίσουμε τους κώδικες της λογοτεχνικής γραφής και
φυσικά προβήκαμε σε λογοτεχνικές συγγραφικές απόπειρες. Κάθε συνάντηση ήταν και
μια δημιουργική συνεύρεση με ανάγνωση, γράψιμο και δημιουργική αυτενέργεια. Η
ομάδα εύχεται να μην σταματήσει εδώ, αλλά να συνεχίσει και την επόμενη σχολική
χρονιά με πιο μεστές λογοτεχνικές δοκιμές. Σας χαρίζουμε κάποια δείγματα της
λογοτεχνικής μας παραγωγής, εμείς οι ευέλπιδες συγγραφείς και ποιητές.
ΚΑΚΑΛΟΣ ΚΛΕΟΜΕΝΗΣ
Ο λατρεμένος μου
γείτονας
Είναι τρομερός. Η συμπεριφορά του είναι απαίσια! Τις προάλλες
παραπονιόταν για τον ήχο της τηλεόρασης μου ενώ ο ίδιος άκουγε μουσική με την ένταση
στο τέρμα . Απαράδεκτος. Παραπονιέται όταν τα αδέσποτα ανοίγουν τις σακούλες
των σκουπιδιών μας και των δικών του σαν να είναι μόνο δικά μας και μας λέει να
καθαρίσουμε και τον δρόμο ενώ αυτός δεν κάνει τίποτα. Αυτά δεν τα κάνει μόνο σ’
εμάς , αλλά και σε όλους τους άλλους που μένουν στη γειτονιά μας. Δεν τον μπορώ
καθόλου!
Μετάνοια
Είμαι στο σκοτάδι, είμαι το σκοτάδι
γιατί έκανα λάθος
μου χάρισαν μια αιωνιότητα χωρίς εσένα
κι εγώ τη δέχτηκα
μα τώρα μετάνιωσα
Πες κάτι, μήπως θυμηθώ τη φωνή σου
Πες φως μήπως και θυμηθώ το πρόσωπό
σου
που μοιάζει με ηλιαχτίδα
Το παρελθόν με ακολουθεί
με βασανίζει
Δεν έχω πού να πάω
παρά στο παρελθόν
όπου
είμαστε μαζί.
Τι έλεγα;
Δεν θυμάμαι τίποτα,
την οικογένεια μου , το σπίτι μου
το όνομά μου , ποιος είμαι
Τίποτα.
Ξέρω μόνο ότι περιπλανιέμαι άσκοπα
Όχι…
Ψάχνω κάτι σ’ αυτόν τον απέραντο
κόσμο
Αλλά τι;
Δεν ξέρω. Μα θέλω να μάθω
Τι είναι αυτό που με κρατά λογικό;
Αυτό που μου επιτρέπει να κοιμηθώ,
να ονειρευτώ και να μη φοβάμαι τα
βράδια;
Αυτή η σκέψη που με δροσίζει τις
καυτές μέρες
και με ζεσταίνει τις κρύες νύχτες
που κάνει τα πόδια μου ανάλαφρα
και μου δίνει τη δύναμη να συνεχίσω
Σωστά…
Είναι η σκέψη ότι θα σε ξαναβρώ
Θυμάμαι πώς ένοιωθα όταν ήμουν δίπλα
σου
Θυμάμαι την καρδιά μου να σπαρταρά
Θυμάμαι…
Τα καλά και τα κακά
Τις χαρές και τις λύπες
Θυμάμαι την υπόσχεσή μας
«Θα σε ξαναβρώ» είπα πριν
εξαφανιστείς
μπροστά στα δακρυσμένα μου μάτια
Θυμάμαι όμως και τον ανυπόφορο πόνο
που ένοιωσα
Τον πόνο που με κάνει να θέλω να
ξεχάσω τα πάντα
Που με κάνει να ξεχνώ τα πάντα…
Τι έλεγα;
ΚΑΜΒΙΣΙΟΣ ΔΗΜΗΤΡΗΣ
Στη στάση του
λεωφορείου
Καθόταν στη στάση του λεωφορείου κάθε μέρα λόγω της δουλειάς
του. Άμα δούλευες κι εσύ σε λογιστικά γραφεία στο κέντρο της πόλης, τι άλλο θα έκανες; Όμως και με αυτοκίνητο να
ήθελε να πάει δεν θα μπορούσε. Δεν έχει και ο καθένας μερικά χιλιάδες ευρώ να
τον περισσεύουν για να πάρει δικό του αυτοκίνητο. Άσε και με την τσιγκουνιά του
που τον δέρνει, σιγά μην έπαιρνε και αυτοκίνητο. Όλο δικαιολογίες είναι. «Και
γιατί να πάρω αυτοκίνητο; Και το λεωφορείο μια χαρά είναι. Άσε που είναι και
πιο οικονομικό.» Απορώ πώς τον αντέχει κι αυτή η γυναίκα του. «Αλλά μέσα σε
αυτό το τσιγκούνικο ,κεφαλάκι υπάρχει ένα διαμαντάκι.» Αυτό λέει η γυναίκα του
,συνήθως όταν τον περιγράφει. «Είναι ευγενικός , καλόκαρδος και έξυπνος. Πριν
πει κάτι το υπολογίζει καλά στο μυαλό του. Άλλωστε, γι αυτό είναι και
λογιστής.» Μα για δες! Ήρθε το λεωφορείο. Είναι η ώρα να φύγει και να ζήσει την
καθημερινότητα του σαν όλους τους άλλους.
ΓΙΑΤΙ
Γιατί.
Απλώς γιατί
γιατί συμβαίνει αυτό
πώς θα βγω από αυτόν τον εφιάλτη
πώς θα ξεφύγω από το σκοτάδι
πώς θα βρω το φως
πώς θα ανοίξω ξανά τα μάτια μου
πώς θα ξαναδώ τον ήλιο
γιατί συμβαίνει αυτό
γιατί
απλώς γιατί.
ΓΚΑΛΙΟΣ ΓΙΩΡΓΟΣ
Δεν ήταν άλλη η αγάπη μας,
ένα χαμόγελο μαρμαρωμένο, χαμένο.
Το ξέρω το δοκίμασα, δεν ωφελεί.
Πλάι στα ονόματα των άστρων,
σα δυο νύχτες έρωτα μες στον
εμφύλιο πόλεμο, μέσα στη φυγή
ΔΑΔΟΥΛΗ ΜΑΡΙΑ
Φύλλα στις φυλλωσιές
φύλλα στα δέντρα
όπως τα φύλλα πέφτουν
έτσι θέλω να με φιλάς
και να μην υπάρχουν
ψεύτικες φιλίες και ψεύτικα φιλιά
ΜΑΓΑΛΙΑ ΑΡΓΥΡΩ
Η μορφή σου
Η ψυχή μου γεμάτη από δαύτα. Γεμάτη από αστέρια. Κάθε αστέρι
είναι διαφορετικό. Αλλά εγώ ξεχωρίζω ένα. Αυτό που έχει τη μορφή σου. Το πιο φωτεινό, το πιο μεγάλο, το πιο λαμπερό. Το
καλύτερο μου αστέρι, το αγαπημένο μου αστέρι.
Η αγάπη μας
Και ελύγισα σαν από τρυφερότη
εγώ που με είχε πέτρα κάνει ο πόνος
Χαρίζοντας σε μένα όλη την αιωνιότητα
το μόνο που θα προτιμούσα είναι μια
μικρή στιγμή πλάι σου
Α! και ξέχασα να σου πω,
πως τα στάχυα είναι χρυσά
Γιατί σε αγαπώ
Δεν ήταν άλλη όμως η αγάπη μας
κι αν σμίξαμε την ανάσα μας με την
ανάσα’
εκείνου του ανθρώπου
κι αν κλείσαμε τα μάτια μας,
δεν ήταν άλλη
μονάχα αυτός ο βαθύτερος καημός να
κρατηθούμε
μέσα στη φυγή
ΠΑΦΙΛΗ ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΑ
Στη στάση λεωφορείου
Περίμενα το λεωφορείο , καθισμένη στο παγκάκι της στάσης.
Ήταν μια μέρα όπως τις άλλες , καμία
διαφορά. Μα να , κάτι πρόσεξα , κάτι το οποίο το έβλεπα καθημερινά όμως ποτέ
δεν έκατσα να το σκεφτώ, να το αναλύσω.
Τα αμάξια περνούν γρήγορα, μόνο και μόνο για να ξεπεράσουν το
ένα το άλλο , λες και θα υπήρχε κανένα βραβείο. Γιατί , το έκαναν αυτό, τι θα
κέρδιζαν; Τίποτα , παρά μονάχα την αυταπάτη της ευχαρίστησης , ή στη χειρότερη
περίπτωση ένα ατύχημα.
Ένας άνθρωπος
περπατάει , πετώντας ασυναίσθητα τη coca cola στο δρόμο. Δεν σκέφτεται τι
μπορεί να προκαλέσει; Γιατί; Θεέ μου , τόση αδιαφορία;
Να , ένας πατέρας
μαλώνει το γιο του επειδή δεν τα πήγε καλά στους βαθμούς. Φταίει το παιδί που
δεν τα πάει καλά στη Φυσική και στη Χημεία; Φταίει που ανέχεται κάθε μέρα τον
καθένα; Φταίει που έχει άγχος , που δεν αντέχει τον ίδιο του τον εαυτό; Υπάρχει
και μία κατάσταση που ονομάζεται εφηβεία, λέξη άγνωστη για τους ενήλικες!
Οι σκουπιδιάρηδες καθαρίζουν το δρόμο, ενώ ένας περαστικός
τον κοιτάει υποτιμητικά .Για ποιο λόγο; Επειδή κάνει αυτό που δεν κάνει
εκείνος, να προστατεύει το περιβάλλον ; Προς τι ο εγωισμός ;
Ένα ανδρόγυνο είναι πιασμένο χέρι χέρι, ενώ τα μικρά τους κοριτσάκια είναι
πιασμένα αγκαζέ .Ίσως το μόνο πράγμα, το οποίο
μπορεί να σώσει τελικά αυτόν τον άχαρο και αγνώριστο κόσμο είναι η
αγάπη.
Συνέφερα τον εαυτό μου , βλέποντας το λεωφορείο να έρχεται.
Σταμάτησε το λεωφορείο και ανέβηκα , σκεπτόμενη πως αυτή είναι η
πραγματικότητα και συνέχισα την
καθημερινότητά μου.
Ανίχνευση
Αναστατώθηκα και πάλι από μια ανέμελη
αναδρομή.
Ανεπίτρεπτο.
Μια ανώριμη καρδιά σαν τη δική μου
δεν πρέπει να αναπολεί το αναμενόμενο.
Μα είναι μάταιο.
Δεν μπορώ να ανατρέψω κάτι που με
ανεβάζει τόσο ψηλά.
Σκληρό το σκαρί της.
Όλο σκάβει μέσα μου, όλο κάτι
σκαλίζει.
Για να βρει λίγο φως στο σκοτάδι.
Πόνος
Πέτρα μ’ είχε κάνει ο πόνος.
Ήμουν στο σκοτάδι, ήμουν το σκοτάδι.
Δεν έχει σημασία αν φεύγεις ή αν
γυρίζεις.
Αν φοβάσαι ή παραληρείς
Απλά ονειρέψου και πράξε
Ένα χαμόγελο μαρμαρωμένο δεν αρκεί
για επιβίωση.
Αφού ο πόνος είναι ένα παράξενο
κοχύλι
που δοκιμάζει να το εξηγήσει επίμονα
η τρυφερή ψυχή μας.
Κάνε λάθη, συγχώρεσε
Βοήθησε, δέξου βοήθεια
Αγάπησε
Τόλμησε
Υπέμεινε
Η ομάδα μας:
Κάκκαλος Κλεομένης
Καμβίσιος Δημήτρης
Γκάλιος Γιώργος
Καρτσιούκας Τάσος
Κόντρα Σάρα
Παφίλη Κωνσταντίνα
Καρτσαμπά Κωνσταντίνα
Λιόντα Χαρούλα
Μεσοχωρίτου Αθανασία
Μαγαλιά Αργυρώ
Δαδούλη Μαρία
Βασίλα Κατερίνα
Και μην ξεχνάτε… ένα καλό λογοτεχνικό
βιβλίο είναι ένας πολύ καλός σύντροφος στις καλοκαιρινές σας διακοπές.
